up send share facebook twitter linkedin

Framing: Straatschoffies

Gepubliceerd op 1 december 2012

Na een lange dag werken wilde ik de muziekschool Aslan gaan sluiten. Beneden aangekomen stonden er wat jongetjes in de hal. Als snel bleek dat dit geen gewone jongens waren. Nee, kwajongens; ze wilden het pand niet verlaten.

Met een strenge stem wilde ik ze toch echt verzoeken buiten verder te spelen, maar het mocht niet baten; ze renden al naar boven. Ik wilde ze achterna gaan, maar bedacht me net op tijd dat ik dan eerst even de sleutel uit het slot moest halen, want daar doken al wat andere jongens op af.

Ik riep dat ze moesten komen, maar dat deden ze niet.. Wat moest ik doen om ze naar buiten te krijgen zonder mijn gezag te verliezen?! Gelukkig kreeg ik snel een ingeving: ‘Als jullie nu niet komen dat moeten jullie de rest van het weekend hier blijven, want ik doe nu de deur op slot’. Hèhè, dat hielp, ze glipten onder mijn arm door naar buiten..

Later vertelde ik dit verhaal aan een paar vrienden. Eentje zei er: ‘Gelukkig spreek jij een beetje Arabisch, dus je hebt natuurlijk gezegd dat je even een hartig woordje met hun ouders wil spreken’. In mijzelf dacht ik: Huh, heb ik gezegd dat het buitenlandse (arabisch sprekende) jongetjes waren?