up send share facebook twitter linkedin

Gezichten van Beirut deel II: Rami

Gepubliceerd op 26 juli 2015

Geheel volgens de Libanese gastvrijheid werden we toen we stonden te liften vrijwel onmiddellijk opgepikt, en zelfs tot aan onze voordeur thuisgebracht. Rami, onze chauffeur, is druus en kwam net bij zijn verloofde vandaan. Om te kunnen trouwen moet hij eerst een eigen huis bezitten om zijn aanstaande te kunnen garanderen dat ze niet op straat zal staan mocht hij z’n baan verliezen. Ook moet hij de kosten dekken van een feest voor ongeveer duizend genodigden. De bruiloft zou dus nog wel eens op zich kunnen laten wachten…

In Libanon zijn er zo’n 300.000 druzen en zoveel blijven het er waarschijnlijk ook want ze geloven dat er maar een bepaald aantal druus-zielen op de aarde aanwezig zijn. Steeds als er een kindje wordt geboren is dat de ziel van een overleden druus. Rami vertelde ons dat zijn aanstaande zwager zijn vorige familie nog kende. Elke zondag ging hij langs bij zijn vorige moeder. Herkende zij hem ook? “Dat niet, maar ze geloofde hem wel meteen, want hij kon nog precies aanwijzen waar in het huis het geld en de wapens waren verstopt”.

In Libanon zijn 18 erkende religies. Het land is een mozaïek van verschillende religies, clans en etniciteiten die door de geschiedenis is gevormd en door een wankel evenwicht bij elkaar wordt gehouden. Het geweldsmonopolie ligt niet bij de overheid; rivaliserende groeperingen hebben hun eigen milities. Zo zou de berg van Walid Jumblatt, de politiekleider van de druzen, bewaakt worden door gewapende jongens die het soms moeten opnemen tegen Hezbollah. Rami vertelde dat kinderen al op jonge leeftijd leren om met geweren om te gaan en ze ook niet schromen om jongens in te zetten in de strijd. Als ze omkomen kunnen ze toch gelijk weer incarneren.

Libanezen lijken prat te gaan op hun (religieuze) diversiteit. In vrijwel elk gesprek komt het wel ter sprake. Ook benoemen ze daarbij gelijk dat zij ook vrienden hebben binnen andere religieuze stromingen. Toch lijken de wonden van de burgeroorlog nog lang niet geheeld. Mensen wonen in gesegregeerde wijken en de samenleving is een soort verzuiling 3.0. Libanezen waarschuwen ons ook voortdurend om niet naar bepaalde wijken te gaan. Een christelijke jonge dame vertelde ons terwijl we een drankje dronken in de hipsterbuurt Mar Mikhael, dat ze nog nooit in een moslimwijk is geweest omdat haar familie vertelt dat het daar gevaarlijk is.

Rami vertelt dat Druzen worden gezien als moslims, maar uit zijn verhaal lijkt het erop dat er meer verschillen zijn dan overeenkomsten. Ze hebben hun eigen gebedshuizen en hun eigen heilige dag; de donderdag. Ze geloven niet in de Koran maar halen hun inspiratie uit het boek van de wijsheid, Hikme genaamd. Volgens Rami bevinden we ons op de aarde eigenlijk in de hel. “Ja, moet je nagaan, we eten hier lijken! Alleen door wijsheid en verlichting kun je God leren kennen. Als je God ziet heb je de hemel bereikt”. Op mijn vraag of dat hem wel eens gelukt was reageerde hij ontkennend. “Nee ik ben daar nu ook niet echt mee bezig, ik moet eerst geld verdienen voor de bruiloft”.