up send share facebook twitter linkedin

Interview Ibu Yanti en haar moeder

Gepubliceerd op 1 mei 2013

Het leuke van reizen is dat je altijd plotseling in hele vreemde maar leuke situaties terecht kunt komen. Via via wordt je aan een vertaalster geholpen, de 21 jarige Winda die engels studeert, en even later zit je op de veranda van haar huis in Poso omdat je daar zomaar een paar nachten mag blijven logeren.

Haar moeder heeft net een paar uur in de keuken gestaan omdat ze niet kon wachten totdat ik kennis kon maken met haar Indonesische gerechten – het liefst allemaal tijdens één maaltijd! De vader zit de hele dag naar soaps te kijken omdat hij nu met pensioen is en blijkbaar niets beters te doen heeft. (Ik werd er vanochtend om 6 uur al wakker van.) Dan is er ook nog het neefje Dennis. Hij woont bij hen in huis omdat zijn familie in een afgelegen dorpje woont en hij anders niet naar de middelbare school kan. Hij is te verlegen om me gedag te zeggen, maar hij wast wel steeds mijn bord en bestek af. Vanaf deze plek trek ik er ’s ochtends samen met Winda op uit om de vrouwen van Mosintuwu te interviewen.

Terwijl studenten in Nederland de grootste moeite hebben om genoeg correspondenten bij elkaar te sprokkelen zijn de mensen hier “proud proud!” dat ik bij ze langs wil komen om ze te interviewen. Bij één bezoek had grootmoeder zelfs koekjes gebakken! Ze was daar zelf ook erg trots op dus moest ik met haar – en de koekjes - op de foto. Omdat ik in mijn beste Indonesisch had gezegd dat ze erg lekker waren kreeg ik ook een zak mee voor thuis.

De fotosessies achteraf duren ongeveer net zolang als de interviews zelf omdat ook alle buren en kinderen in wisselende samenstellingen met mij op de foto moeten. Omdat ik ze natuurlijk wel heel dankbaar ben voor hun tijd en moeite om mijn vragen te beantwoorden lukt het me nog niet om vriendelijk en beleefd te weigeren voor alle foto’s..

Hierdoor, en door het feit dat afspraken de hele tijd worden “gecancelled” of worden uitgesteld (waardoor we weer ergens een paar uur moeten wachten) komt het gemiddelde aantal interviews per dag op een respectabele 2,5. Af en toe zit ik dan te balen omdat ik mijn tijd hier zoveel efficiënter kan gebruiken, maar ach, part of the deal zullen we maar zeggen. Aan het eind van de dag zit je toch maar lekker met de familie van Winda op de veranda de zak koekjes leeg te eten!