up send share facebook twitter linkedin

Vredesmars in Utrecht door de ogen van de pers

Gepubliceerd op 13 augustus 2014

Kwart voor twee, midden op het plein Vredenburg in Utrecht, sta ik te wachten totdat ik zo het podium op moet om mijn openingsspeech te houden bij de vredesdemonstratie in Utrecht. “Wat vindt u ervan dat er vanmorgen 500 Palestijnen zijn vermoord door ISIS?” vraagt de journalist van de Telegraaf. Verbaasd en niet begrijpend kijk ik de man aan. “Uh, waar heeft u het over?” Na het nog even op zijn telefoon te checken zegt hij: “Oh, o nee, dat is in Irak.” Tot zover de topografische kennis en het niveau van het vooronderzoek van deze journalist van de Telegraaf. Het kan haast niet anders dan dat je alleen maar dommer wordt door die krant te lezen.

Van de Telegraaf had ik fouten nog wel kunnen verwachten, maar ook in andere media waren keer op keer missers op te merken. Zo werd ik in het Algemeen Dagblad, nadat er al twee artikelen over mij en de vredesmars waren gepubliceerd, opeens Lisette genoemd, stond er op de site van de NOS dat het georganiseerd werd door Utrecht4Palestine en heb ik artikelen die ik mocht inzien verbeterd; ik ben geen 25 maar 26, ik ben niet in Gaza geweest maar op de West Bank, kon ik zelfs enkele d/t fouten ontdekken  en ga zo maar door. Het lijken kleinigheden, maar ze getuigen van een weinig kritische blik.

Het allerergste zijn echter niet deze inhoudelijke missers, maar de manier waarop van het event verslag werd gelegd. Keer op keer betrapte ik media op een zucht naar sensatie in plaats van de ambitie zo natuurgetrouw mogelijk verslag te leggen. Als de gemeente zegt het niet nodig te vinden de pers te woord te staan omdat er bij deze demonstratie geen andere voorwaarden gelden als normaal wordt de kop van het artikel “Nieuw Gaza-protest niet beperkt”. Vervolgens wordt er een rabbijn gebeld om te vragen of hij niet bang is en verschijnt er een uitgebreid artikel over angst in zijn gemeenschap. Als de vredesmars een succes blijkt te zijn staat er in de krant ‘rustig verlopen’ alsof ze er vanuit gingen dat er eigenlijk wel een relletje zou gaan plaatsvinden. Als er tegelijk een anti-ISIS demonstratie in Den Haag wel op vechten uitloopt gaat het in de krant alleen maar daarover, want geweld en spanningen zijn blijkbaar veel interessanter dan mensen die vreedzaam hun boodschap duidelijk willen maken.

In hun obsessie om kranten te verkopen en hun nieuws te slijten lijken media minder en minder in staat te zijn degelijk onderzoek te doen, niet verder te komen dan bestaande vooroordelen te bevestigen, niet te durven kiezen voor de alternatieve, wellicht minder ‘spannende’ verhalen. De politiek is bang voor polarisatie in ons land; antisemitisme dat de kop op steekt, een christen die in de Utrechtse binnenstad bedreigd wordt omdat hij een T-shirt aan heeft om zijn steun te betuigen aan Christenen in Irak, moslims die worden gediscrimineerd. Polarisatie is echter vooral werk van media die keer op keer tegenstellingen tussen partijen of bevolkingsgroepen benadrukken en versterken.

Als de verslaglegging van een vredesmars al zoveel stof tot nadenken geeft, kun je je afvragen hoe dit gaat op het niveau van een oorlog in Palestina...

Foto opnames RTV Utrecht