up send share facebook twitter linkedin

Wat is er extreem aan openheid en Europese waarden?

Gepubliceerd op 10 mei 2016

Hoewel dit erg algemene termen zijn waar - zo lijkt me - eigenlijk niemand tegen kan zijn, gebruikt journaliste Caroline de Gruyter deze termen om te suggereren dat dit wél extreem is. In haar artikel 'Wenen is les voor heel Europa' op de voorpagina van NRC Handelsblad van 25 april lezen we hoe in Oostenrijk de extreemrechtse FPÖ de eerste ronde van de presidentsverkiezingen heeft gewonnen. Dit is volgens haar een internationale trend, want overal verdwijnt het politieke midden. Dit benadrukt ze door te vermelden dat de nummer 2 van de verkiezingen een Groene was, die in tegenstelling tot de FPÖ juist stond voor Europese waarden en openheid.

In ditzelfde artikel zegt ze dat in Oostenrijk slechts 4% voor TTIP en noemt ze dat een radicale ontwikkeling. Maar is het nou echt zo radicaal? Is het polititke spectrum zó opgeschoven naar rechts dat de Groenen al als extreem worden beschouwd? Dat niet voor TTIP zijn radicaal is?

Haar analyse over de winst van deze partij is dat door de economische crisis, de vluchtelingenproblematiek en de Russische dreiging ('hier vlakbij' zegt ze, maar in feite nog steeds op z'n minst op 1500 km afstand) de mensen bang en boos zijn. Maar volgens mij is er meer, of zelfs iets anders aan de hand.

In december schreef Rutger Bregman een artikel in de Correspondent waarin hij terecht de vraagt stelt "Waarom is kritiek op immigratie nu gemeengoed, terwijl je er dertig jaar geleden nog voor werd vervolgd?" De titel van dit artikel was: Wie de wereld wil veranderen moet onredelijk, onrealistisch en onuitstaanbaar zijn. Politici en andere publieke figuren die onredelijke, onrealistische en onuitstaanbare taal hebben uitgeslagen en dito beleid hebben opgesteld hebben bijgedragen aan deze verrechtsing van de samenleving. Maar ook door linkse waarden en ideeën aan het andere uiterste van het spectrum te plaatsen tegenover die van extreemrechts, trek je het politieke spectrum een enorm stuk de rechterkant op. Bijvoorbeeld door openheid en Europese waarden - begrippen die lange tijd gewoon tot het politieke midden behoorden - af te schilderen als extreemlinks. Je geeft rechts munitie en duwt mensen in de linkerkant in een hoekje waar ze niet in willen en niet in horen te zijn.

(En dan moet Rutger Bregman weer dit soort artikelen schrijven om links weer wat zelfvertrouwen in te blazen)